Σοφοκλέους Αντιγόνη (α΄ στάσιμο)

Πολλά γεννούν το δέος΄
το μέγα δέος ο άνθρωπος γεννά΄
περνά τον αφρισμένο πόντο
με τις φουρτούνες του νοτιά,
στη μέση σκάβει το βαθύ
και φουσκωμένο κύμα΄
και την υπέρτατη θεά, τη Γη,
την άφθαρτη παιδεύει την ακούραστη
οργώνοντας με τα ζώα του
και σέρνοντας χρόνο το χρόνο το αλέτρι.
Και των αστόχαστων πουλιών
τις φυλές κυνηγά,
των άγριων θηρίων τα έθνη,
των βυθών την υδρόβια ζωή
με δίχτυα πλεγμένα,
ο πανέξυπνος. Τ' αγρίμια των βουνών
δαμάζει με τεχνάσματα΄ ζυγό φοράει
στων αλόγων την πλούσια χαίτη και στον ταύρο
που βόσκει στα όρη.
Ένας τον άλλο δίδαξε τη γλώσσα,
τη σκέψη, σαν την πνοή του ανέμου,
την όρεξη να ζει σε πολιτείες΄
πώς να γλυτώνει το χαλάζι μες το κρύο,
την άγρια βροχή μέσα στον κάμπο,
ο πολυμήχανος ΄ αμήχανος δεν αντικρίζει
τα μελλοντικά΄τον χάρο μόνο να ξεφύγει δεν μπορεί΄
αν και βρήκε θεραπείες
σε αγιάτρευτες αρρώστιες.
Τέχνες σοφίστηκε
που δεν τις βάζει ο νους,
κι όμως μια στο καλό, μια στο κακό κυλάει.
Ας θυμηθούμε αυτόν τον πολυμήχανο άνθρωπο που ξεπέρασε εμπόδια και κατέκτησε υλικά και πνευματικά αγαθά, αλλά δεν μπορεί μόνο το όριο του θανάτου να ξεπεράσει: δυνατός στην τραγικότητά του.
Έτσι τραγικοί θα είμαστε πάντα με κορυφώσεις όπως στις μέρες που ζούμε...

Ἀνάσταση

Ἀνέστη,
συνένοικοι
τοῦ σύγχρονου σκότους
γιά νά ένδυθοῦμε
Φῶς !

Άνέστη,
συνοδοιπόροι
τῆς νέας θλίψης
γιά νά ἐμπλησθοῦμε
Χαρᾶς!

Ἀνέστη,
φίλτατοι,
γιά νά ἀποικήσουμε
ἄλλη μιά φορά
τίς σκῆτες
τῆς Ἄνοιξης.

Τό τσάι σου

Συνήθεια ἤ ἀνάγκη
νά συναντιέσαι συχνά
μέ τό ἀχνιστό ἀφέψημα
ἀπό νεκρά φροῦτα
ἤ φύλλα γῆς ἐξωτικῆς
καί σέπαλα χαμομηλιοῦ;

Αὐτό τό ζεστό,
μέ τόν ἀχνό του
νά ζωντανεύει τά μάτια σου
καί τό ἄρωμά του
νά σέ κυριεύει,
πολλές φορές τό ζήλεψα
γιατί σέ ἔπεισε
νά τό ἐμπιστευτεῖς.

Πρόσωπο Πάσχον

Ἧχοι ἀπειλητικοί οἱ παλμοί
τήν καυτή ἀνάσα συνοδεύουν
κι εἶναι τά μάτια
φλογίτσες ἀναμμένες
πάνω στο χλωμό τό πρόσωπο,
τό πάσχον.

Ἀνακάλυψη

Πῆρε μορφή τοῦ κόσμου
τό εἴδωλο
στῶν ματιῶν
τό βάθος.

Κι ἡ ζωή συνάντησε
τό νόημα
στῆς ἀγκαλιᾶς σου
τήν κυψέλη.

Προσωπογραφία

Πανσέληνο φῶς
στά μάτια
κι ἡ γραμμή τῶν ὁριζόντων
κυματίζει στά χείλη.
Ἀνεξερεύνητο πάθος
προσδοκᾶ τή σκαπάνη
τοῦ Ἔρωτα.

Στό Ἀσκληπιεῖο

Μέ τό ἔγκαυμα τοῦ καλοκαιριοῦ στά μάτια
περιηγήθηκαν τό ἱερό τοῦ γιοῦ τῆς Αἴγλης ,
αὐτῆς πού τιμωρήθηκε γιατί πολύ
ἀγάπησε.
Ἀναζήτησαν στό Ἐγκοιμητήριο
ἔστω κάποιο φιδοπουκάμισο
μέ ἕνα μειδίαμα γιά ἐκείνους πού
πίστευαν σέ θεραπεῖες.
Φωτογραφήθηκαν στό Ἄβατο
μέ τήν ὑπεροψία ὑποψιασμένου
ἐπισκέπτη.
Μετά ἀνέβηκαν στό θέατρο
καί χειροκρότησαν τοῦ κραταιοῦ Οἰδίποδα
τά πάθη.

Τήν ἄλλη ἡμέρα ξύπνησαν
τετρωμένοι τήν καρδίαν
ἀπό τή ράβδο τοῦ θεοῦ
καί ἔσπευσαν προσήλυτοι
στά ἐρείπια τοῦ ναοῦ του...

(Ἐπίδαυρος)