Tuesday, March 20, 2018

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης που ξημερώνει αύριο.

Τί εἶναι ἡ Ποίηση

Ἡ Ποίηση δέν εἶναι

γιά νά συλλαβίζει

τόν καημό

ἤ νά κανοναρχεῖ

τήν εὐτυχία.

Ἡ Ποίηση εἶναι

γιά νά σμιλεύει

ὄμορφα τό προσωπεῖο

πού προστατεύει

τό ἀνίσχυρο πρόσωπο

τῆς Ἀλήθειας.

Thursday, December 21, 2017

Για τον χρόνο που φεύγει



                     Σιγοκαίει ἀπόψε ὁ βωμός
                    Σέ συναθροίσεις κοσμικές
                    Φρύγανα πόθων
                    Ἀποκαϊδια  ὑποσχέσεων.
                    Ἐπίμονες κόκκινες-μπλέ φλογίτσες
                    Πλέκουν στεφάνι ἀναθηματικό
                    Λίγο πρίν τήν ἐξόδιο τελετή
                    Ἑνός ἀκόμα πλήρους ἔτους.

                    Ἀντιφεγγίζουν στό διάφραγμα τοῡ νοῦ
                    Ὀπτασίες μωρῶν παρθένων
                   Πού ἀποξεχάστηκαν σέ ἀργαλειούς ὀνείρων
                    Μέ τό στημόνι τῆς ἀπόφασης στό χέρι.

                    Μέ τη  φλόγα κεριῶν, πολλῶν κεριῶν,
                   Ἀνταμώνουν ἀπόψε παρελθόντα καί μέλλοντα
                    Προσμετρῶνται ἐκτελεσμένοι στόχοι,
                    Χρεώγραφα νοσταλγίας,
                    Διαφυγόντα αἰσθήματα
                    Σέ ταμεῖο ἄπληστης ἀναζήτησης.

                    Μέτρο τῆς ἀλλαγῆς ὁ Χρόνος.

                    Σέ  λίγο ἀλλάζουμε ὄχημα σύμβασης
                    –ἔγκλειστοι;-
                    Θά  ἐξηγήσουμε οἰωνούς.
                    Καί μέ τά σύνεργα ἐλπίδας
                    Θά σκαλίσουμε εἰκασίες
                    Στό  κορμί τοῦ νέου Ἐνιαυτοῦ.

Friday, February 24, 2017

XII



                    Τά λάθη ἐπιστρέφουν.

                    Δέν τά ἀποθαρρύνω.

                    Δέν τά κρύβω στή λήθη,

                    οὔτε τά βολεύω

                    στή συγχώρεση.

                    Τά θωπεύω μέ κατανόηση,

                    γεννήματα τολμηρά,

                    μέ ἀποκαλύπτουν ἀδέκαστα.
                   (Από την  ανέκδοτη συλλογή Μικροί Αναβαθμοί)

Wednesday, February 8, 2017

 " Τα πράγματα που μετράνε στη ζωή του κόσμου χρειάζονται σκοτάδι και σιωπή για να μεγαλώσουν"
  D.S.Came-Ross (Πανεπιστήμιο Βοστόνης)

Tuesday, December 20, 2016

   Σήμερα που η φρίκη δεν κουβεντιάζεται από την πολύπαθη Συρία μέχρι το γιορτινό Βερολίνο, ξαναθυμάμαι το ποίημα μου από τη συλλογή  30 και 1 Νυχτερινές Αντανακλάσεις (εκδ. Ηριδανός 2008) και λυπάμαι για την επικαιρότητά του:
                   

                                 Μιά ὑγρασία ἀναδίνει ἡ ματιά
                                 Καθώς καρφώνει τοῦ ὁρίζοντα τό  βάθος.
                                 Ἕνας ρυθμός  -πληγή τοῦ νοῦ -
                                 Τά χείλη ἐπιδέξια κυριεύει.
                                 Τό σῶμα ἀνθίζει ἀποτυπώματα
                                 Γυμνή ἀναδύεται ἡ μνήμη                                
                                 Σέ νύχτα ἀξημέρωτη.
                                  Ἄδεια πουκάμισα οἱ λέξεις
                                 Πασχίζουν τίς στιγμές νά θυμηθοῦν,
                                 Νά κουβεντιάσουνε τή φρίκη .
                                 
                                 Ἤμουν στά τρένα ἀνέμελος ταξιδευτής,
                                 Στή σκόνη τῆς Καμπούλ γυναίκα
                                 Τό ἁπλωμένο χέρι ἑνός παιδιοῦ
                                 Σέ λεωφόρο τῆς ἀβύσσου
                                 Βαγδάτη, Μαδρίτη ἤ Τέλ-Ἀβίβ
                                 Τό ἴδιο ἀντηχοῦν τόν θρῆνο,
                                 Ὅταν μέ αἷμα φτιασιδώνεται ἡ ὀργή.

                                 Λειψά βελάσματα μιμοῦνται οἱ λύκοι
                                 Σέ χαλκεῖα εὐτελοῦς συναλλαγῆς.
                                 Τά τύμπανα χορούς ὀλέθρου συνοδεύουν
                                 Ἐνῶ
                                Στά  μάτια αὐταπάτη ἡ ζωή.                                 

                                 Ἀνάσταση ἀληθείας προσδοκῶ.

                                 Μιά ὑγρασία ἀναδίνει ἡ ματιά…