Υμνώ το σώμα

ΙΙ.
Υμνώ τα πόδια που δεν αγγίζουν λες τη γη
σαν να ήσανε αέρινα, τις γάμπες σαν σπαθιά
που σκίζουνε στα δυό και το πιο βαθύ σκοτάδι
τ'ασυμβίβαστα γόνατα, τους γλυπτούς μηρούς
..................................................................................
Υμνώ και τα πόδια με τους πρησμένους αστραγάλους
τα κότσια, τις τριχωμένες γάμπες τις χοντρές
μ' εξογκωμένες φλέβες, φαγωμένες από κιρσούς,
τα τσακισμένα γόνατα της δουλειάς, της ορθοστασίας
τα παχιά μεριά με βούλες απ'την κυτταρίτιδα
τις αδρόσιστες, συγκαμένες, μέσα παρειές τους
τα κρεμαστά καπούλια με τους απόκρυφους καημούς.

Τίτος Πατρίκιος, Συγκατοίκηση με το παρόν.

Ο εξουσιαστής

Ο εξουσιαστής διαθέτει ένα κεφάλι ξύλινο, ασυγκίνητο, ανέκφραστο, αμετακίνητο, "κενόν αισθημάτων και ιδεών και πλήρες φιλοδοξιών"...Μια ιστορία ελληνικής καταγωγής που επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια όλα τα τελευταία χρόνια.

Μάνος Χατζιδάκις, Ο καθρέφτης και το μαχαίρι.

Άτιτλο

Βρέχει με απόλυτη ειλικρίνεια,
Άρα δεν είναι φήμη ο ουρανός
υπάρχει
και δεν είναι το χώμα λοιπόν
η μόνη λύση
όπως ισχυρίζεται ο καθε τεμπέλης νεκρός.

Κ.Δημουλά (Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως)

Ο ποιητής...

"Μόνος στα σύνορα του πανικού και της γοητείας ο ποιητής, χτυπημένος από μια τέτοια φευγαλέα αποκάλυψη, παθαίνεται να ταιριάσει την ανάσα του στο καινούργιο κλίμα που του αποκαλύφτηκε΄ματώνεται να δώσει έκφραση σ'αυτή τη μυστική γεύση, την απροσδιόριστη ουσία, την αθάνατη χροιά που μονομιάς είδε να παίρνουνε τα στοιχεία του κόσμου μέσα του".
Οδυσσέας Ελύτης, Ανοιχτά Χαρτιά.

Σκέψεις Πολύτιμες

"Ακόμη και όταν μια ιδέα που μας τραβάει χωρίς επαρκή δικαιολογία κινδυνεύει να μας αφήσει έκθετους σε κατηγορίες πολύ σοβαρές, πιστεύω, για κανένα λόγο δεν επιτρέπεται να την εγκαταλείπουμε. Ότι δεν έχουμε τα επιχειρήματα που χρειάζουνται για ν' απολογηθούμε, είναι τίποτε μπροστά στην υποχρέωσή μας ν'ακολουθήσουμε τη μυστηριώδη έλξη που διόλου τυχαία, ίσως, αποδειχτεί μια μέρα ότι μας είχε σταλθεί. Αφήνω που κανείς δεν όρισε ν' απολογούμαστε για οτιδήποτε. Είναι καιρός να αποδουλοποιηθεί και το κομμάτι αυτό της συγγραφικής μας σάρκας, να το δει ο ήλιος.
Το τι θ' άκουσε ο Αρχίλοχος όταν μίλησε όπως μίλησε για την ασπίδα του, ή όταν βάφτισε τον πατέρα της φίλης του της Νεοβούλης (που δεν τον χώνευε) Πορδικίδη, ακριβώς με τη σημερινή σημασία της λέξης, ούτε θέλω να το φανταστώ.Μαζί του όμως, ας το ομολογήσουμε, όλο και κάτι λιγόστεψε από την πανάρχαιη εκείνη δουλοπρέπεια που δέρνει το ανθρώπινο γένος".

Οδυσσέας Ελύτης, Ανοιχτά Χαρτιά.

Σοφοκλέους Αντιγόνη (α΄ στάσιμο)

Πολλά γεννούν το δέος΄
το μέγα δέος ο άνθρωπος γεννά΄
περνά τον αφρισμένο πόντο
με τις φουρτούνες του νοτιά,
στη μέση σκάβει το βαθύ
και φουσκωμένο κύμα΄
και την υπέρτατη θεά, τη Γη,
την άφθαρτη παιδεύει την ακούραστη
οργώνοντας με τα ζώα του
και σέρνοντας χρόνο το χρόνο το αλέτρι.
Και των αστόχαστων πουλιών
τις φυλές κυνηγά,
των άγριων θηρίων τα έθνη,
των βυθών την υδρόβια ζωή
με δίχτυα πλεγμένα,
ο πανέξυπνος. Τ' αγρίμια των βουνών
δαμάζει με τεχνάσματα΄ ζυγό φοράει
στων αλόγων την πλούσια χαίτη και στον ταύρο
που βόσκει στα όρη.
Ένας τον άλλο δίδαξε τη γλώσσα,
τη σκέψη, σαν την πνοή του ανέμου,
την όρεξη να ζει σε πολιτείες΄
πώς να γλυτώνει το χαλάζι μες το κρύο,
την άγρια βροχή μέσα στον κάμπο,
ο πολυμήχανος ΄ αμήχανος δεν αντικρίζει
τα μελλοντικά΄τον χάρο μόνο να ξεφύγει δεν μπορεί΄
αν και βρήκε θεραπείες
σε αγιάτρευτες αρρώστιες.
Τέχνες σοφίστηκε
που δεν τις βάζει ο νους,
κι όμως μια στο καλό, μια στο κακό κυλάει.
Ας θυμηθούμε αυτόν τον πολυμήχανο άνθρωπο που ξεπέρασε εμπόδια και κατέκτησε υλικά και πνευματικά αγαθά, αλλά δεν μπορεί μόνο το όριο του θανάτου να ξεπεράσει: δυνατός στην τραγικότητά του.
Έτσι τραγικοί θα είμαστε πάντα με κορυφώσεις όπως στις μέρες που ζούμε...

Ἀνάσταση

Ἀνέστη,
συνένοικοι
τοῦ σύγχρονου σκότους
γιά νά ένδυθοῦμε
Φῶς !

Άνέστη,
συνοδοιπόροι
τῆς νέας θλίψης
γιά νά ἐμπλησθοῦμε
Χαρᾶς!

Ἀνέστη,
φίλτατοι,
γιά νά ἀποικήσουμε
ἄλλη μιά φορά
τίς σκῆτες
τῆς Ἄνοιξης.